Halil KARANFİLOĞLU

Hiç çölde deniz feneri olur mu? Olur olur. Hikaye çölde başlayıp, okyanusta devam ediyor.Zamanın birinde, insanlardan uzak bir çöle kimin veya kimlerin yaptığının bilinmediği ya da bilinilmesinin istenilmediği küçük bir deniz feneri inşa edilmiş. Çölün ortasında yalnız, kimsesiz,temelsiz... Oraya ait olmağı halde orada çaresiz beklerken bir mucize gerçekleşir. Küçük deniz feneri bir soğuk çöl gecesinde büyük bir fırtınayla savrulur. Korkar deniz feneri ama bilmez asıl olması gereken yere...

Siyah, yazmaya çalışıp da en çok zorlandığım renksizliktir.Çünkü,doğada yoktur ve anlatılması pek güçtür. Karanlığı ancak bir ışıkla anlatırsan anlam bulur. Derler ya hani,herşey zıttı ile değer kazanır. İşte, siyahı böyle de anlatamazsınız.  Çünkü zıttı beyazdır. Beyazı da ışıkla ayrıştırırsan doğadaki her renktir. Siyah da aslında içinde her rengi barındıran çok yüklü bir enerjidir. Yazmaya başlarsan derin ve bilinmez  dehlizlere yolculuk,işte o an başlamıştır. Buna dayanma gücün...

Bağımsızlık  - cesaret – kararlılık – insani  – enerjik…  Beş kelimede beşinci mevsim… Ele avuca sığmayan yaramaz çocuk… Biliyorum 1000 sene de geçse değişmeden hallerini yaşayacak… ve anılarını yaşatmaya devam edecek… Kaçamaklı nisan gülüşünün ardında neler sakladığını kimse bilemeyecek?   Mucizeler mevsimi… O tüm mevsimleri içinde yaşatır, bir anda, aynı anda, aynı merkezde… Bu sebeple kıyısında, bucağında duramazsın… Öyle kuvvetli bir çekim gücü vardır ki, illa ki içinde, tam da merkezinde...