BABAM’A

Sensizliği hiç düşünmemiştim… Sensizliğe alışmayı hele aklıma dahi gelmemişti…

Ne de çok şey öğretmişsin bana…

Sevgini hiç göstermemene rağmen, ne kadar yakın sevmişsin beni… 

Nede çok özlemişsin, bir kelime bile sarf etmeden anlatabilmişsin

Babam; senden çok şey öğrendiğimi, sensizliği düşününce bir bir aklıma geliyor...

Toplumla kaynaştırmışsın, öğretmişsin bildiklerini…

Nasıl nerde ne zaman konuşulur. 

Nasıl karşılık verilir sessizce

Sesli verilince nerde ve nasıl susmasını…

Her şeyi göstermek için belki gezdirmemişsin bizi

Ama gezmiş kadar anlatmışsın gezdiğin yerleri…

Belki kucağına alıp oğlum deyip bağrına basmamışsın bizi

Ama biz senin göğsünde hep nasıl olmuşuz

Ellerini tutup nasılsa özlemle sarılmışız sana

Elini öptürmezdin ama biz hiç bıkmadık eline uzanmaya

Ona dokunmayı hiç teklemedik.

Bunu senden öğrendik, vazgeçmemeyi öğrettin bize…

Baba nerde olursak olalım. bir gel demen bizi getirirdi yanına

Konuşmadan anlatırdın bize her şeyi, bazen kızardın

Ama o zaman bile elin bedenimize hiç değmedi

Baba dokunmadan dayak yemeyi öğrendik…

Şimdi tüm sözlerini düşünebiliyorum hepsini ezber etmiş gibi

Hayatıma yön veren sözlerin, sıkıntıdan kurtaran davranışların,

Korkmadan yaşamayı severek, paylaşmayı senden öğrenmişim babam...

Yıkılmadan ayakta dik durmayı, ağlarken bile sakın olmayı

İçimde kaldı babam sana doyunca ağlayamadım.

İçimi içine bağlayamadım suskun kaldım

Özlem doldum özlemimi haykırtamadım

Duydum tüm acısını yokluğunun içimde bıraktım

Kimseyle paylaşmadım…

İstedim hep içimde acı kalsın…

Daima seni içimde bulayım seni toprağa değil gönlüme defin eyledim.

Bende kalsın diye zaten yetişmemiştim sana toprak atamamıştım mezarına sonradan geldim sana…

Başucunda konuştum seninle…

Anlatamadım sana... Son vasiyetini yerine getirememiştim ki seni bekletemedim

Affet beni babam…

Giderken ilk kez sözünü tutamadım affet beni BABAM..